Diagnoza psychologiczna

Diagnostyka psychologiczna, będąc jednym z kluczowych kierunków praktyki praktyka, ma znaczną wagę we wszystkich jego pracach. Bez niej nie można przeprowadzić żadnych psychoprofilów, poradnictwa ani badań eksperckich. Diagnostyka psychologiczna jest kluczowym elementem badania skuteczności procesu terapeutycznego i pedagogicznego. Jest niezbędny przy doskonaleniu struktury zaburzeń rozwojowych i zdolności uczenia się u dzieci, w różnicowaniu patologii, w celu uzasadnienia metod najskuteczniejszego oddziaływania korekcyjnego i edukacyjnego, i innych.

Ta gałąź nauki zapewnia różne metody psychodiagnostyczne. Są opracowywane i stosowane w celu najbardziej skutecznego rozpoznawania indywidualnych zdolności ludzkich.

W praktyce diagnoza psychologiczna jest procesem określania konkretnej choroby. W tym przypadku opis stanu jest przeprowadzany przy użyciu określonych technik; Może być elementem eksperymentu lub działać jako niezależna metoda badań. Ponadto diagnostyka osobowości może być polem działania praktyka.

Praktyczne wykorzystanie tej dziedziny nauki odnotowuje się w różnych dziedzinach pracy specjalisty. Na przykład diagnostyka psychologiczna jest stosowana przez psychologa zarówno podczas doradztwa lub korekty, jak i w przypadkach, gdy jest on autorem lub uczestnikiem badań lub eksperymentów. Jednak jak pokazuje praktyka, najczęściej ta działalność jest niezależnym, odrębnym rodzajem praktyki.

Celem psychodiagnostyki jest diagnoza psychologiczna — ocena istniejącego stanu psychicznego ludzi.

Podczas egzaminu eksperci określają trzy główne etapy:

  1. Zbieranie informacji.
  2. Recykling i interpretacja danych.
  3. Stwierdzenie diagnozy lub sformułowanie prognozy.

Patrząc od strony teoretycznej, dyscyplina zajmuje się stałymi i zmiennymi wskaźnikami, które nadają charakter wewnętrznymu światu człowieka. Z jednej strony diagnostykę psychologiczną można uznać za metodę, za pomocą której przeprowadza się weryfikację konstrukcji teoretycznych. Z drugiej strony, ta dyscyplina odzwierciedla sposób przejścia od generalizacji i teorii abstrakcji do konkretnych faktów.

Psychodiagnostyka pomaga rozwiązać kilka problemów.

Tak więc dyscyplina pozwala na ustalenie jednej osoby lub innych właściwości psychologicznych i właściwości behawioralnych osoby (ludzi). Ponadto, psychodiagnostyka opisuje rozpoznawalne cechy behawioralne i psychologiczne w tych sytuacjach, gdy jest to konieczne. Dyscyplina pozwala określić poziom rozwoju jednej lub innej własności, wyrażając ją w określonych wartościach jakościowych i ilościowych. Psychodiagnostyka pomaga również określić stopień rozwoju badanych cech u różnych osób.

Wszystkie powyższe problemy są rozwiązywane w ramach dyscypliny, zarówno niezależnie, jak i w połączeniu. Zależy to głównie od celu prowadzonych badań. Należy zauważyć, że prawie we wszystkich przypadkach, z wyjątkiem jakościowego opisu uzyskanych wyników, konieczne jest posiadanie technik analizy ilościowej.

Wśród głównych metod psychodiagnostyki należy wymienić kwestionariusz, produktywny, afirmujący, skuteczny, nieświadomy, fizjologiczny, świadomy, sensoryczny, techniczny, czysty i inne. W tym przypadku ta sama technika może być zakwalifikowana zgodnie z różnymi kryteriami, a zatem może należeć do różnych grup klasyfikacji.