Indywidualny: definicja. Osoba, osoba, osoba

Osoba ludzka jest przedmiotem badań wielu nauk humanistycznych, takich jak psychologia, filozofia, socjologia. Pojęcie "osoba", "osoba", "osoba" często znajduje się zarówno w języku naukowym, jak i codziennym. W życiu codziennym słowa te są uznawane za synonimy, ale w rzeczywistości każdy ma własny semantyczny ton. Spróbujmy to zrozumieć bardziej szczegółowo.

Koncepcja — człowiek, osoba, osoba

Słowo "osoba" brzmi, odnosząc się do umiejętności i cech właściwych wszystkim. Podkreśla istnienie specjalnej wspólnoty — rodzaju ludzkiego, odrębnego od innych na swój sposób życia. To dzięki niemu na każdym etapie swojego rozwoju, wszędzie i zawsze zachowuje pewien status.

Definicja "człowieka-jednostki" oznacza istnienie osobnego konkretnego przedstawiciela ludzkości. Kto to jest? Człowiek-jednostka jest jednostką rodzaju ludzkiego, pewnym nośnikiem cech psychologicznych i społecznych właściwych całej społeczności ludzkiej. Przez nich rozumie się wolę, umysł, interes własny i potrzeby. W tym sensie jednostka jest konkretną osobą.

W tym kontekście nie uwzględnia się czynników biologicznych (płci, wieku, cech fizycznych, temperamentu) i różnic społecznych. Ale oczywiście tych danych nie można całkowicie zignorować. W końcu różnice między dzieckiem a dorosłym, prymitywnym dzikim i naszym współczesnym są dość oczywiste.

Definicja pojęcia "indywiduum" obejmuje zatem zestaw cech i cech, dla których każda osoba różni się od innej. Oznacza to różnice w całkowicie różnych poziomach — od neurofizjologicznych i biochemicznych po społeczno-psychologiczne.

indywidualna definicja

I jaka jest osobowość

Dynamikę rozwoju człowieka w różnych momentach (historycznym i osobistym) charakteryzuje pojęcie "osobowości". Jednostka w tym przypadku jest punktem wyjścia rozwoju osobistego, stanu początkowego. Tak więc osobowość jest najbardziej kompletną ucieleśnieniem wszystkich ludzkich cech.

Jako podmiot społeczny osobowość charakteryzuje się autonomią, pragnieniem pewnego stopnia, przeciwstawieniem się społeczeństwu i uzyskaniu niezależności od społeczeństwa. Zakłada to obecność samoświadomości, zdolności kontroli umysłu, zdolność do analizowania i oceniania siebie.

Wszystkie te cechy stanowią podstawę życiowej pozycji. Jest to podstawowa zasada zachowania oparta na postawach, wartościach i ideałach społecznych i ideologicznych. Wartość tych czynników regulacyjnych w życiu jest wyjaśniona przez teorię samoregulacji ludzkich zachowań w społeczeństwie.

Podstawy rozwoju osobistego

Każdy autor ma własną interpretację osobowości. Ale prawie każda definicja "osobowości", "indywidualności", "indywidualności" opiera się na jednym z dwóch poglądów polarnych. Jeden z nich mówi, że osobowość jest kształtowana i poddawana dalszym zmianom w zależności od wrodzonych cech i danych, wpływ środowiska społecznego jest zredukowany do minimum.

Przedstawiciele przeciwnej pozycji niemal całkowicie odrzucają czynnik wrodzony i wolą traktować tę osobę jako produkt rozwoju społecznego. Być może oba punkty widzenia są skrajne.

Klasyczna definicja osobowości oznacza, że ​​osoba, jednostka, osobowość mają pewne cechy, które są mu niezbędne jako produkt rozwoju społecznego. Oczekuje się, że wejdzie on w stosunki społeczne poprzez komunikację i świadomą aktywność. Zgodnie z tym podejściem, organizm biologiczny staje się człowiekiem tylko z powodu doświadczenia społecznego i kulturowego. Co więcej, można wpływać na kształtowanie się indywidualnych cech — kombinacji temperamentu, wrodzonych zdolności i predyspozycji.

koncepcja indywidualnej tożsamości osoby

Jak dorastamy

Zastanów się, jak powstaje osoba, osoba, osoba. Co bezpośrednio wpływa na proces wzrostu? Istnieje kilka takich przesłanek.

— Czynnik biologiczny. Ludzka dziedziczność jest tym samym materiałem, który później zostanie uformowany w człowieka. Ten czynnik sam w sobie nie tworzy jeszcze osobowości, ponieważ doświadczenie społeczne i dziedzictwo kulturowe nie mogą być przekazywane za pomocą genów. Ale trzeba wziąć to pod uwagę jako źródło nieskończonej różnorodności postaci, temperamentów, skłonności i przyczyny możliwych ograniczeń społecznych.

— Warunki fizyczne środowiska. Niektórzy badacze nadają im pierwszorzędne znaczenie. Ale, jak wiadomo, w tych samych warunkach geograficznych istnieją zupełnie różne typy osobowości, a podobne ogólne znaki grupy są obserwowane w zupełnie innych.

— Kultura publiczna, tworząca pewną liczbę odpowiednich podstawowych typów osobowości. Pewnym doświadczeniem kulturalnym jest wspólne dziedzictwo ludzkości.

— Doświadczenie, zarówno grupowe, jak i unikalne (subiektywne). Jest to najważniejszy czynnik w jego powstawaniu, powstający w procesie socjalizacji.

Czym jest socjalizacja osobowości

Kompleks wartości, postaw, upodobań i niechęci, celów i wzorców zachowań, jakie osoba osiąga dzięki zjawisku socjalizacji. Jest to proces asymilacji przez jednostkę norm i wzorców zachowań jego grupy, niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie.

Socjalizacja dotyczy wszystkich aspektów wychowania, edukacji i włączenia do kultury. Każdy, kto spotyka się z osobą w rodzinie, życiu, przedszkolu i szkole, widzi w telewizji itp., Uczestniczy w niej. W tym samym czasie proces formacji osobistej przebiega przez trzy kolejne etapy:

1. Dzieci naśladują dorosłych i kopiują ich zachowanie.

2. Dzieci bawią się i próbują różnych ról.

3. W działaniach grupowych zaczynają rozumieć oczekiwania kierowane do nich przez innych.

indywidualność i indywidualność

Kiedy to się stanie

Większość psychologów uważa, że ​​proces socjalizacji nie ogranicza się do dzieciństwa i trwa całe życie. Socjalizacja dzieci stanowi fundament osobistych wartości. W odniesieniu do dorosłych proces ten oznacza zmianę zachowania zewnętrznego i nabycie niezbędnych umiejętności.

Według jednej z teorii, w procesie socjalizacji dorosłych, mity dziecięce stają się przestarzałe, na przykład o nienaruszalności autorytetu lub własnej superwartości. Stopniowo, na podstawie zdobytego doświadczenia, formuje się tę jednostkę, której definicja została podana powyżej.

Komunikacja w grupie i związane z nią doświadczenie pozwala dostosować unikalne postawy jednostki do wspólnych cech charakterystycznych dla ich otoczenia społecznego.

Tak się składa

Na początku życia człowiek nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że jest jednostką, a jego indywidualność jest w powijakach. Odseparowanie się od świata fizycznego i społecznego trwa przez całe życie. Gromadząc doświadczenie społeczne, tworzy obraz swojego "ja" porównując się z innymi.

Dowód, że dana osoba jest nie tylko automatycznie rozwijającym się zbiorem naturalnych skłonności, znany jest przypadkom nauki o wychowaniu osoby w izolacji społecznej, na przykład wśród zwierząt. Badania nad psychiką takiego "Mowgli" pokazały, że nie mają pojęcia o swoim własnym "ja" jako odosobnionej istocie w serii podobnych.

Czy taką osobę można uznać za osobę? Definicja samego pojęcia jest sprzeczna z danymi, więc odpowiedź jest jednoznacznie negatywna.

osobowość indywidualnej osoby

Na czym opiera się osobiste doświadczenie?

"Społeczne lustro" stale przed każdym z nas. W dzieciństwie, oceniając własne umiejętności, osoba opiera się na opinii swojego wewnętrznego kręgu, a wraz z wiekiem na ocenach kompetentnych specjalistów. Dojrzała osoba rozumie, że jest osobą indywidualną, a jej indywidualność jest wyjątkowa.

Nie lekceważ wpływu osobistego doświadczenia. To dlatego dzieci wychowywane w tej samej rodzinie są bardzo różne. Mają podobne doświadczenie w grupie (ale nie identyczne). Oprócz rodziny dzieci komunikują się w środowisku zewnętrznym i z innymi ludźmi. Nawet bliźniaki z tym samym zestawem genów nie zawsze mogą być w dokładnie takich samych warunkach, spotykać się z tymi samymi ludźmi i doświadczać identycznych emocji.

Dlatego każde osobiste doświadczenie jest wyjątkowe. Według psychoanalityków pewne incydenty, które miały miejsce u ludzi, mogą być krytyczne, nadając ton kolejnym emocjonalnym reakcjom.

Co to jest rola społeczna

Zgodnie z tą koncepcją oznacza sposób ludzkiego zachowania zgodnie z ogólnie przyjętymi normami stosunków międzyludzkich, w zależności od statusu w systemie. Proces socjalizacji jednostki oznacza niezbędny warunek rozwoju ról społecznych jako sposobu na integrację osoby ze społeczeństwem.

Pojęcie roli społecznej oznacza oczekiwanie roli — czego dokładnie oczekuje się od jednostki zgodnie z "regułami" danej roli. Inną podstawową koncepcją jest odgrywanie ról. To wszystko, co osoba wykonuje zgodnie ze swoją rolą. Społeczeństwo w tym przypadku przejmuje funkcję kontroli.

Jednostka i społeczeństwo są związane z istnieniem różnych instytucji — od organów ścigania po opinię publiczną. System sankcji społecznych stosuje się do "nieposłusznych". Nieistotne z nich są potępienie i publiczne potępienie, a twardsze są miarą przymusu.

pojedyncza osoba

Indywidualne — definicja statusu społecznego

W ramach statusu społecznego odnosi się do pozycji (rangi) jednostki w strukturze grupy lub samej grupy w szeregu innych podmiotów. Zachowanie, którego oczekuje się od przewoźnika o określonym statusie społecznym, stanowi istotę jego społecznej roli. Dzieci i dorośli, kobiety i mężczyźni, personel wojskowy i cywile mają różne statusy. Każda osoba jest nosicielem wielu różnych statusów, zgodnie z którą buduje swoje zachowanie w określonych sytuacjach.

Poprzez role uczenia się, normy kulturowe są asymilowane. Dopuszczalne dla jednego statusu mogą być zupełnie nieodpowiednie dla innego. Oznacza to, że socjalizacja jest najważniejszym procesem uczenia się metod i metod interakcji przyjętym w społeczeństwie, w wyniku którego społeczeństwo nabywa swojego adekwatnego członka.

Zdolność do wykonywania krytycznych ról jest nabywana, zaczyna się w dzieciństwie. Większość tego procesu odbywa się na poziomie nieświadomym raczej bezboleśnie. Dzieci uczestniczą w grach, pomagają rodzicom, słuchają rodzinnych rozmów, czytają i oglądają różne historie. Ich "grające" role pomagają w przyszłości przyjmować rzeczywiste role i rozumieć reakcje innych.

Informacje o zalecanych statusach

Społeczeństwo jest bardzo złożone, a skoordynowane funkcjonowanie wszystkich jego instytucji jest możliwe tylko w przypadku ścisłego przestrzegania przez ludzi własnych obowiązków, regulowanych przez relacje wewnątrzgrupowe. Najprostszym sposobem na osiągnięcie tego jest klasyfikowanie wszystkich różnorodnych czynności ludzkich przez ogromną liczbę określonych ról i nauczanie każdego od najmłodszych lat, aby wykonać pewną ich liczbę, "ułożoną" według statusu.

Po przejściu podstawowego treningu ról w dzieciństwie, osoba przypisuje sobie określone role zgodnie z wybranym kryterium. Jego nazwa kodowa to "zasady sukcesu". Uniwersalną podstawą rozwoju takiego kryterium w społeczeństwie jest płeć i wiek osoby. Inne czynniki determinujące to przynależność narodowa, rasowa, religijna lub klasowa.

Pomimo nieświadomego charakteru odgrywania ról, jest to potężny i prawdziwy czynnik socjalizacji. Na przykład rozdzielenie chłopców i dziewcząt przez wiele lat prowadzi do wielkich różnic między nimi w dojrzałości pod względem zdolności, preferencji i sposobów wyrażania emocji.

definicja tożsamości indywidualnej indywidualności

Jaki jest status osiągnięty

Jest to pozycja społeczna, ustalana przez indywidualny wybór i konkurencję. Jeśli część statusów jest przypisana przez grupę lub społeczeństwo, a indywidualne cechy danej osoby lub jej umiejętności nie są brane pod uwagę, to osiągnięty status jest wynikiem umiejętności, wytrwałości, staranności, indywidualnego wykonania, a także pewnej dozy szczęścia.

W społeczeństwach prymitywnych (lub tradycyjnych) statusy prawie zawsze są przepisywane, a status społeczny jest bezpośrednio zależny od narodzin. We współczesnym społeczeństwie jednostka ma większy stopień swobody.

Wygrane to ludzie o największych umiejętnościach i elastyczności. Ci, którym nie udało się "znaleźć siebie" i przystosować się do nowych ról, są niekonkurencyjni.

definicja człowiek indywidualny

Jak się różnią

Osiągnięte i zalecane stany mają fundamentalną różnicę, jednak zachodzą na siebie i wchodzą w interakcje. Niemożliwe jest, aby jednostka poprawiła lub w jakiś sposób zmieniła swoją pozycję w społeczeństwie, w którym większość stanów jest przepisywana. Socjalizacja nie jest związana z oczekiwaniem na zmianę statusu. Ale jeśli czynniki dziedziczne nie odgrywają fundamentalnej roli, trudno jest osobie pogodzić się z niskim statusem, będąc w stanie wykazać osobiste zdolności.

Kiedy dochodzi do walki o status, a szanse są warunkowo równe, przyczyną braku sukcesu są wyłącznie osobista niekompetencja i brak zdolności. W społeczeństwie "równych szans" postulat ten jest asymilowany przez każdą osobę. Definicja niepowodzenia jako własnej niewypłacalności boli według poczucia własnej wartości osoby. Ale nawet w tym przypadku jednostka znajduje sposoby na poprawę swojego statusu za pomocą różnych przywilejów i preferencyjnych praw.

Jeśli rolą jest zachowanie oczekiwane od osoby w przypadku określonego statusu, wówczas zachowanie roli jest rzeczywiste. Różni się od tego, czego oczekuje większość cech — od interpretacji ról do możliwych konfliktów z innymi. Dlatego nie ma dwóch osób, które grałyby tę samą rolę.