Nadzór w psychologii — co to jest? Formy i techniki nadzoru

W działalności zawodowej postęp jest również ważnym elementem sukcesu i równowagi psychicznej. Dlatego na wiele specjalności i opracował program poprawy umiejętności pracy. W przypadku większości zawodów przewiduje się podwyższenie klasyfikacji, kursów lub staży. Wszystkie one przyczyniają się do pewnego postępu w ludzkiej działalności zawodowej, popychając ją do rozwoju.

Funkcje specjalistów szkoleniowych

Psychologia i terapia poszły dalej w tym kierunku i zapewniły ich podopiecznym przemysł produktywnego rozwoju zawodowego — to jest superwizja w psychologii. Taki komponent jest w stanie pomóc zarówno w praktyce zawodowej, jak i osobistych doświadczeniach duchowych. Opiekun wykonuje tę rolę — specjalnie wyszkolony specjalista w dziedzinie psychoterapii. Jego głównym zadaniem jest pomoc i wsparcie mniej doświadczonego kolegi.

W Rosji i krajach WNP rzadko obserwuje się superwizję psychologiczną jako odrębny zawód, ponieważ nie ma w tym obszarze indywidualnie przypisanych kursów czy wydziałów. Ale nie jest to przeszkodą w badaniu takiej specjalności niezależnie lub w programie ogólnej psychologii. Wielu wysoko wykwalifikowanych przełożonych studiuje poza Rosją lub odbywa praktyki za granicą. Dlatego w naszym kraju można znaleźć specjalistę w tej kategorii i uzyskać pomoc i wsparcie w jego własnym procesie pracy.

Nadzór w psychologii jest

Tak więc nadzór w psychologii jest uniwersalnym systemem profesjonalnej pomocy specjalistów, który pomaga w rozwoju przyszłej kariery zawodowej. Można to również nazwać ko-terapią, która opiera się na pracy kilku wysoko wykwalifikowanych specjalistów z dużym doświadczeniem. Pomaga to nadzorcy obiektywnie spojrzeć na ich problemy w pracy. Pomaga także współodpowiedzialność za ich eliminację wykwalifikowanemu ko-terapeucie.

Korzyści ze specjalistycznej pomocy w trudnych sytuacjach

W chwili obecnej istnieje kilka konkretnych aspektów wsparcia dla przełożonego:

  • tworzyć sposoby na znalezienie własnego potencjału w psychologii;
  • głębsze zrozumienie zawiłości i osobliwości pracy z klientami, aby lepiej zrozumieć ich problemy i stan emocjonalny;
  • zrozumieć skuteczność własnych metod leczenia, analizować ich działanie i prawidłowość porównania z podstawami psychologii i terapii;
  • mieć świadomość własnego stanu emocjonalnego w przypadku problemów klienta i reakcji na nie.

Przedmiotem nadzoru jest wykwalifikowany specjalista w dziedzinie psychologii lub terapii, odbywający staż lub staż w swojej dziedzinie. Praktykujący zawodowo mogą szukać pomocy w takim systemie, aby poprawić swoje umiejętności lub rozwiązać własne problemy, które mają wpływ na ich działalność.

nadzór psychologiczny

Ponadto osoba nadzorująca powinna:

  • utrzymuj stały kontakt ze swoim podopiecznym i podążaj za jego emocjonalnym pochodzeniem;
  • promowanie rozwoju terapeuty, promowanie ujawniania możliwości w działalności zawodowej
  • utrzymanie własnej pozycji i bezemocjonalnej oceny w stosunku do specjalisty;
  • zapewniają wsparcie dla przywrócenia integralności psychoterapeuty i jego osobowości.

Proces nadzoru jest w stanie wyeliminować emocjonalne hamowanie lub regresję, oszczędzając początkujących psychoterapeutów przed zawodową samotnością. Technika ta może również poprawić efektywność przepływu pracy i wyeliminować kolejne błędy w nim.

Główne kategorie nadzoru

Formy nadzoru

W praktyce tej metody pomocy profesjonalistom istnieją trzy formy:

  • pełny etat;
  • wewnętrznie korespondencja;
  • korespondencja.

Są one dystrybuowane na podstawie liczby uczestników, ich roli w całym procesie oraz okresu, który jest niezbędny do rozwiązywania problemów.

Pełna kategoria nadzoru

Pierwsza forma jest uważana za najbardziej obszerną i głęboką. Sesje zgodnie z jej zasadami mogą odbywać się w formacie grupowym, rodzinnym lub indywidualnym. W tego typu terapii superwizor prowadzi sesję osobiście i nadzoruje specjalistów oraz ich klientów. Formularz ten powinien być skoordynowany z pacjentami i ich psychologiem, aby zapobiec problemom z poufnością.

Pełen etatowy nadzór można podzielić na podgatunki:

  • osobiste (z obecnością klienta podczas sesji koterapii);
  • grupa (w interakcji pacjenta lub rodziny i psychoterapeutów), najczęściej stosowana u pacjentów z problemami;
  • przestrzenny;
  • tymczasowy.

Spersonalizowana terapia jest realizowana we współpracy ze specjalistą i jego przełożonym. W proces zaangażowany jest pacjent lub rodzina. Głównymi celami takiej terapii jest wspólna identyfikacja problemów z klientem i poszukiwanie ich rozwiązań.

Nadzór nad grupą jest uważany za najbardziej produktywny ze wszystkich jej form. Zasada działania polega na zajęciach z jednym pacjentem lub rodziną, gdzie współterapeuta rozdziela indywidualne zadania pomiędzy każdego specjalistę. Na przykład para przyszła odwiedzić psychoterapeutę, jeden uczestnik musi określić związek między małżonkami, drugi — aby określić styl komunikacji, trzeci — główne problemy istniejące między nimi. W ten sposób można osiągnąć pełną definicję przyczyn niezgody w rodzinie, ich świadomości przez wszystkich specjalistów i znaleźć metody ich leczenia. Ponadto uczestnicy nadzoru grupowego otrzymują nowe doświadczenie i umiejętności.

Przestrzenna koterapiya jest używana podczas nauczania psychoterapeuty do komunikowania się z pacjentami. W trakcie sesji przełożony może przebywać w pokoju (zachęcać specjalistę i popychać go we właściwym kierunku) lub poza nim (bez ingerencji w główny proces).

Tymczasowa forma ko-terapii zależy od pilności przeprowadzenia psychoanalizy u specjalisty (opóźnionego lub natychmiastowego).

Zalety i wady terapii w pełnym wymiarze godzin

Zalety takiego nadzoru:

  1. Bardziej efektywne sesje.
  2. Mniej sztuczek.
  3. Minimalne koszty materiałowe ze względu na krótki nadzór.
  4. Zestaw technik szkolenia psychoterapii w odniesieniu do specjalisty.
  5. Bardziej zaufane osoby kontaktowe.

Proces nadzoru

Niezależnie od atrakcyjnego i użytecznego sposobu psychoterapii, ma on wiele wad:

  1. Kiedy niedoświadczony specjalista pracuje z pacjentem, dochodzi do naruszenia poufności procesu leczenia, co może negatywnie wpłynąć na stan psychiczny klienta.
  2. Rozwijanie zależności od podejmowania decyzji przez terapeutę od jego bardziej doświadczonego kolegi.
  3. Nadmierna uwaga na przebieg pracy osoby nadzorującej, która zakłóca naturalny przepływ zdarzeń.

W pełnym wymiarze czasu, podobnie jak we wszystkich innych, istnieją zalety i wady. Ale dzisiaj ta metoda ko-terapii jest uważana za najbardziej obszerną i właściwą, gdy specjalista ma wiele problemów, zarówno zawodowych, jak i osobistych.

Kontrola korespondencji

Zasady jego pracy polegają na zdalnym rozwiązywaniu problemów, bez bliskiego kontaktu z innym profesjonalistą. Formularz korespondencyjny nadzoru może odbywać się zarówno w pojedynczej sesji, jak i w sesji grupowej. Specjalista zbiera materiały ze swojej pracy psychoterapeutycznej i przekazuje je przełożonemu do analizy jego działań i identyfikacji niedociągnięć w pracy.

Sam terapeuta nie bierze udziału w pracach swojego podopiecznego i nie prowadzi badań na swoich pacjentach. To sprawia, że ​​ta forma jest najbardziej optymalna do długotrwałej współpracy ze specjalistą. Również analiza raportu psychoterapeuty może zrozumieć obecność jego innych kolegów, co pomaga uzyskać więcej doświadczenia w pracy, ale nie szkodzi stanowi emocjonalnemu pacjenta, zdalnie bada jego sytuację.

Połączenie tych form

Odmiana korespondencji wewnętrznej nie jest jeszcze rozpowszechniona na świecie, ale mimo to jest również uważana za skuteczną. Ten nadzór w psychologii jest najczęściej stosowany w przypadku par, które mają problemy z niedoświadczonym specjalistą, co sprawia, że ​​trudno je zrozumieć.

Do takiej sesji ko-terapii potrzebny jest wyposażony pokój z lustrzanym szkłem, grupa profesjonalistów w tej dziedzinie, aspirujący terapeuta i małżeństwo wyrażające zgodę na taką sesję. W trakcie nadzoru, gdy doświadczają trudności w pracy, specjalista może skontaktować się z bardziej doświadczonymi kolegami przez telefon w celu konsultacji. Taka ko-terapia nie tylko pomaga psychoterapeucie samodzielnie wykonywać obowiązki zawodowe, ale także lepiej radzić sobie z niepowodzeniami i otrzymywać wsparcie od terapeutów. Rozwija samodzielność u początkującego specjalisty i rozwija doświadczenie.

Nadzór nad grupą

Aby psychoterapeuta prawidłowo określił formę nadzoru społecznego, co dodatkowo przyczyni się do najskuteczniejszego rozwiązania problemów, należy zwrócić szczególną uwagę na specyfikę, która hamuje aktywność zawodową i najbardziej odpowiednie metody jej eliminacji.

Tylko doświadczony psychoterapeuta może zapewnić dokładną ocenę ciężkości sprawy. Samodzielne uznawanie wszystkich swoich błędów w ich działalności zawodowej jest niemożliwe. W przypadku poważnych przypadków odpowiednie są tylko lekcje indywidualne, które przyczyniają się do szybkiego rozwiązywania problemów. Jednak drobnymi błędami można zarządzać jedynie poprzez konsultacje korespondencyjne, dzięki czemu współterapeuci będą mogli wysłać specjalistę we właściwym kierunku.

Rodzaje nadzoru psychologicznego

Na wstępnym etapie wprowadzenia takiej metody leczenia określa się metodę, która będzie bardziej produktywna dla specjalisty. Pełna forma i forma korespondencji jest podzielona na kilka głównych i najbardziej globalnych kategorii. Ogólnie istnieją dwa rodzaje ko-terapii:

  • indywidualny;
  • grupa

Takie nadzory różnią się pod względem technik aplikacji w stosunku do specjalisty i problemów, które musi rozwiązać lepiej wykwalifikowany kolega.

Indywidualna forma

Ten nadzór w psychologii ma na celu zwiększenie umiejętności specjalisty o mniejszym doświadczeniu. Głównymi celami takiej formy są: rozwój i wsparcie profesjonalnej wiedzy, metody ich zastosowania w praktyce, analiza i rozwiązanie problemów osobistych, które mogą wpłynąć na leczenie pacjenta.

prowadzenie nadzoru

Indywidualne podejście do takiej psychoterapii zwiększa także zaufanie specjalisty do jego umiejętności, możliwość samodzielnego prowadzenia sesji terapeutycznych dla klienta w dalszej praktyce oraz możliwość podniesienia kompetencji w zawodzie. Opiekun i jego podopieczny stale kontaktują się ze sobą w trakcie swojej indywidualnej pracy i dzielą się odpowiedzialnością za leczenie pacjenta między sobą.

Sesje psychoterapii tego rodzaju powinny odbywać się co 1-2 miesiące. W wyznaczonym czasie osoba nadzorująca musi zebrać raporty dotyczące pracy wykonanej z klientem i śledzić dynamikę. Sesje nie kończą się, dopóki pracownik nie zdobędzie wszystkich umiejętności niezbędnych do pracy z klientami i uczy się kontrolować swoje emocje w zawodzie.

Jeśli pojawią się nowe problemy zawodowe, terapeuta może ponownie skorzystać z pomocy przełożonego. Jak wskazuje wielu psychologów, sesje takie zawsze będą korzystne dla specjalisty, powinny być przeprowadzane regularnie. Pomoc osoby nadzorującej może być potrzebna nawet w przypadkach, gdy na pierwszy rzut oka psychoterapeuta nie ma żadnych problemów, a leczenie pacjentów zawsze kończy się sukcesem. Doświadczony profesjonalista będzie mógł przeanalizować metody, które specjalista używa w swojej pracy, oraz ogólny stan emocjonalny, aby podsumować uzyskane obserwacje.

Ze względu na indywidualny nadzór:

  • należytą uwagę zwraca się na pracownika;
  • wszystkie osobiste problemy, których psychoterapeuta nie chce lub nie waha się wskazać w grupie osób, będą traktowane poufnie;
  • specjalista na etapie adaptacji lepiej zrozumie wszystkie instrukcje i porady bardziej doświadczonego profesjonalisty.

Formularz grupy

Nadzór dla psychologów

Promuje nabywanie umiejętności pracy zespołowej. Sesje superwizji w psychoterapii prowadzone w zespole mogą dać osobie więcej wiedzy na temat wszystkich problemów klienta. Wszystko, co jeden specjalista nie może zrozumieć lub źle zrozumieć, może rozpoznać inną. Opiekun podczas takich spotkań rozdziela zadania tylko na oddziały, monitoruje ich realizację, a następnie wyciąga wnioski na temat pracy wykonanej przez zespół.

Każda forma pomocy specjalistom może wyeliminować problemy i braki w działalności zawodowej. Która metoda nadzoru, którą będzie określał psychoterapeuta, zależeć będzie od specyfiki procesu pracy, osobowości osoby i jej tła emocjonalnego, która przejawia się w zawodzie.