Osobowość to czym jest psychologia?

Osoba jest w stanie regulować i kontrolować swoje zachowanie i działania dzięki znajomości samego siebie, jego sił moralnych, psychicznych i fizycznych. Tutaj ujawnia się ogromna rola świadomości. W końcu ma ogromny wpływ na działania i życie każdego człowieka.

Przez świadomość rozumiemy najwyższą formę rozwoju i manifestacji ludzkiej psychiki. Definiuje zarządzanie i kontrolę, skupienie psychiczne działania, a także zdolność, która wymaga przygotowania osobistego raportu na temat tego, co dzieje się zarówno w jednostce, jak i na świecie.

dziewczyna podnosi wzrok

Świadomość składa się z wielu podstawowych składników. Wśród nich znajduje się całość wiedzy zdobytej na temat świata, zadania i cele dotyczące życia, postawa człowieka wobec wszystkiego wokół niego i innych ludzi, a także samoświadomość. Ten, którego stan można opisać jako bezsenność, jest świadomy wszystkiego, co się z nim dzieje. Jest to samoświadomość, która jest historycznie późniejszym, a zarazem bardziej wątłym produktem rozwoju ludzkiej psychiki.

Definicja pojęcia

Czym jest samoświadomość? W języku angielskim słowo brzmi "samoświadomość". Oznacza ludzką świadomość siebie jako jednostki. Ponadto, termin ten w psychologii odnosi się do orientacji świadomości na twoim ciele, zachowaniu i uczuciach. Samoświadomość oznacza nieustanne etapy kontroli i nauki przez całe życie, a także ocenę własnej aktywności przez daną osobę. Ten proces jest nieskończony. I można to wytłumaczyć faktem, że człowiek ciągle się zmienia w ciągu całego swojego życia.

Samoświadomość prowadzi do urzeczywistnienia jego "ja" i całej różnorodności indywidualnych cech. Jest wybór jaźni z całego świata. W tym przypadku jednostka dokonuje oceny wszystkich swoich cech, porównując je z cechami innych osób.

Samoświadomość bardzo pomaga człowiekowi. Pozwala mu to zachować siebie i swoje "ja", jednocześnie dostosowując złożony system, jaki posiada wewnętrzny świat psychiczny.

Niektórzy naukowcy uważają, że termin "samoświadomość" jest bardzo zbliżony do pojęcia "osobowości". W tym samym czasie LS Vygotsky zasugerował, że rozwój takiej świadomości odbywa się według schematu zbliżonego do tego, który jest wykonywany przez wyższe funkcje fizyczne. A. N. Leontiev podzielił ten termin, podkreślając dwa elementy. Jest to wiedza o sobie (uważał ten kierunek za koncepcję granic własnego ciała i jego możliwości fizycznych) i samoświadomość (odniosła tę koncepcję do indywidualnego doświadczenia, uogólnionego przez mowę).

Trochę historii

Starożytny grecki filozof Plotinus, który żył w III wieku. n e., po raz pierwszy widzieliśmy we wszystkich fizycznych duchowych, boskich początkach. To dzięki niemu psychologia stała się nauką świadomości, którą rozumiano jako samoświadomość.

Według Plotyna dusza jednostki pochodzi od pewnej duszy świata. Do niej jest skierowana. Ponadto filozof uważał, że człowiek ma inny wektor aktywności, jest skierowany do świata uczuć. Każda dusza, jak wierzył Plotyn, ma inny kierunek. Wyraża się w zwracaniu się do siebie, do własnej treści i jej niewidzialnych działań. To skupienie wynika z pracy duszy, będącej jej osobliwym lustrem.

Po wielu stuleciach zdolność osoby nie tylko do myślenia, pamiętania, odczuwania i odczuwania, ale także do posiadania pewnych wewnętrznych wyobrażeń o takich funkcjach nazywana była refleksją. Przez to pojęcie zaczęli rozumieć pewien mechanizm, który wszelkimi sposobami jest obecny w działaniu podmiotu, jednocząc jednocześnie jego orientację w wewnętrznym świecie, to znaczy w sobie, z orientacją w zewnętrznym świecie.

Ale niezależnie od wyjaśnień tego zjawiska, wszyscy sprowadzali się do poszukiwania określonej zależności impulsów mentalnych od przyczyn fizycznych, komunikacji z innymi ludźmi i procesów zachodzących w ciele. Jednak czynniki wpływające na pojawienie się refleksji, które kiedyś odkrył Plotyn, nigdy nie zostały wykryte. Teoria starożytnego greckiego filozofa przez długi czas pozostawała samowystarczalna, stając się początkową koncepcją w psychologii świadomości.

Temat ten interesował naukowców w kolejnych okresach ludzkiej egzystencji. Podobny kierunek rozwija się dzisiaj. I właśnie w ostatnim czasie zaobserwowano największą aktywność w jego badaniu. Na przykład interesujące badania dotyczące tożsamości własnej zostały przeprowadzone w 1979 r. Przez Lewisa i Brooksa-Ganna. Naukowcy przywiązali czerwoną kropkę do nosa dzieci, a następnie przynieśli je do lustra. Dzieci, które rozpoznały swoje odbicie, przyciągnęły małe dłonie do własnego nosa. W tym przypadku naukowcy uważali, że samoświadomość tych dzieci już osiągnęła pewien rozwój. W takich eksperymentach dzieci młodsze niż rok, z reguły, były przyciągane do odbicia w lustrze. 25% dzieci w wieku od 15 do 18 miesięcy, a także 70% dzieci w wieku 21-24 miesięcy dotknęło nosa.

dziecko patrzy w lustro

Badacze uważają, że główna rola w rozwoju samoświadomości jest przypisana do określonego obszaru mózgu znajdującego się w płacie czołowym. Eksperyment przeprowadzony przez Lewisa i Brooksa-Ganna wskazywał, że zrozumienie wewnętrznego "ja" u osoby zaczyna się zamanifestować, gdy osiągnie wiek 18 miesięcy. Okres ten zbiega się z początkiem szybkiego wzrostu komórek, który występuje w przedniej części mózgu.

Etapy rozwoju

Samoświadomość osobowości kształtuje się równocześnie z rozwojem umysłowym dziecka, gdy ma miejsce formowanie się jego indywidualnych i intelektualnych sfer. Taki proces obejmuje czas praktycznie od samego urodzenia osoby do wieku dojrzewania i trwa dalej.

Kształtowanie się samoświadomości osoby na pierwszym etapie wiąże się z tworzeniem wzorca ciała u małego człowieka. Jest to rodzaj subiektywnego obrazu, który wskazuje dziecku wzajemne usposobienie części torsu i ich ruch w przestrzeni. Formacja takiej prezentacji odbywa się na podstawie informacji, które dzieci otrzymują, gdy zdobywają doświadczenie życiowe. W przyszłości schemat ciała stopniowo zaczyna wykraczać poza jego fizyczne formy. Z biegiem czasu obejmuje on na przykład przedmioty, które mają bezpośredni kontakt ze skórą (odzież). Wszystkie te odczucia, które pojawiają się u dziecka, wywołują w nim różnorodne emocje związane ze stanem zdrowia organizmu. Może to być wrażenie komfortu lub dyskomfortu. Tak więc, schemat ciała i staje się pierwszym elementem w strukturze samoidentyfikacji.

Drugi etap formowania koncepcji własnego "ja" rozpoczyna się równocześnie z rozpoczęciem chodzenia. Jednocześnie dla dziecka nie jest to technika nowych ruchów, która jest ważna jako możliwość komunikowania się z różnymi ludźmi. Dziecko staje się niezależne od tego, kto go poprowadzi i kto podejdzie do niego. Wszystko to prowadzi do pojawienia się pewności siebie, a także zrozumienia, gdzie kończy się granica wolności. Samoświadomość osoby na tym etapie wyraża się w pewnej niezależności dziecka w stosunku do otaczających go osób. Świadomość takiego subiektywnego faktu daje dziecku pierwsze wyobrażenie o jego "ja", które nie istnieje poza relacją "Ty".

Następnym krokiem w kształtowaniu samoświadomości jednostki jest rozwój dziecka tożsamości płciowej. Znajduje to odzwierciedlenie w fakcie, że dziecko zaczyna odnosić się do konkretnej płci i jest świadome treści roli seksualnej. Wiodącym mechanizmem tego procesu jest identyfikacja. Dzieci porównują się do innej osoby w postaci nieodłącznych działań i doświadczeń.

Najważniejszym etapem rozwoju samoświadomości i kształtowania osobowości jest opanowanie mowy dziecka. Jego występowanie istotnie zmienia naturę związku, który rozwija się pomiędzy małym człowiekiem a dorosłymi. Dziecko, które opanowało mowę, może dowolnie kierować działaniami pobliskich ludzi. Innymi słowy, jego pozycja jako przedmiotu oddziaływania innych zmienia się w stan podmiotu działającego na nich.

W wieku od 3 do 7 lat rozwój samoświadomości przebiega równomiernie i płynnie. Na początku tego okresu dzieci przestają mówić o sobie w trzeciej osobie. Wynika to z pragnienia odczuwania pewnej niezależności, a także przeciwstawiania się innym. Takie aspiracje jednostki do niezależności prowadzą do okresowego pojawiania się konfliktów z innymi.

Wzrost samoświadomości i rozwoju osobistego trwa w okresie od 7 do 12 lat. Jest to czas, w którym dziecko gromadzi rezerwy. Proces zwiększania samoświadomości następuje bez znaczących skoków i kryzysów. W tym wieku znaczące zmiany w rozumieniu świata odnotowuje się jedynie w związku z pojawieniem się nowych warunków społecznych, gdy mała osoba staje się uczniakiem.

rodzice zbesztali faceta

Jaźń zaczyna interesować dziecko ponownie od 12 do 14 lat. W tym okresie rozwija się nowy kryzys. Dziecko przeciwstawia się dorosłym i stara się je odróżnić. W tym okresie tożsamość społeczna jest szczególnie wyraźna.

Szczególne znaczenie w kształtowaniu wewnętrznego "ja" osoby ma okres jego życia od 14 do 18 lat. Oto wzrost indywidualności, który przenosi się na nowy poziom. W tym samym czasie osoba sama zaczyna wpływać na dalszy rozwój wszystkich cech samoświadomości osobowości. Ten etap wskazuje początek dojrzałości.

Światopogląd i samopotwierdzenie

W okresie od 11 do 20 lat wielu potrzeb indywidualnej samoidentyfikacji zaczyna zajmować centralne miejsce. W tym wieku człowiek staje się bardzo ważny, by mieć status wśród swoich rówieśników, a także ocenę, jaką myśl społeczna nadaje jego wewnętrznemu "Ja".

dziewczyna płacze

W tym okresie tożsamość jednostki składa się głównie z poglądu światopoglądowego i samopotwierdzenia podmiotu. Te same pojęcia stają się definiującymi kategoriami w formowaniu wewnętrznego "ja".

Pod pojęciem światopoglądu w psychologii rozumie się system tych holistycznych sądów, które osoba posiada o sobie, a także o pozycjach życiowych, otaczającym go świecie i działaniach ludzi. Opiera się na wiedzy i doświadczeniu zebranym przez jednostkę przed tym okresem. Wszystko to sprawia, że ​​aktywność rosnącej osobowości jest świadomą postacią.

Jeśli chodzi o autoafirmację, psychologowie postrzegają to jako zachowanie osoby z powodu wzrostu poczucia własnej wartości i chęci utrzymania pewnego poziomu statusu społecznego. Którą metodę stosuje dana osoba, zależy od jego wykształcenia, umiejętności i zdolności. W ten sposób człowiek może zapewnić sobie przy pomocy swoich osiągnięć lub zawłaszczając nieistniejące sukcesy.

Istnieją inne ważne kategorie, które przyczyniają się do kształtowania tożsamości. Wśród nich są:

  • świadomość znaczenia życia i nieodwracalności czasu;
  • pojmowanie miłości jako wyrazu uczuć o charakterze społeczno-psychologicznym;
  • zwiększyć poczucie własnej wartości.

Wraz z kategoriami opisanymi powyżej psycholodzy wyróżniają status społeczny i rolę społeczną. Mają również istotny wpływ na kształtowanie ludzkiej samoświadomości.

Rola społeczna jest rozumiana jako taka cecha zachowania jednostki, wyrażająca się w egzekwowaniu wzorców zachowań przyjętych w społeczeństwie. Obejmuje oczekiwania roli jednostki i jej samego wykonania. Ta kategoria jest ważnym czynnikiem w tworzeniu wewnętrznego "ja". W końcu wysoki poziom tożsamości społecznej osoby ułatwia przystosowanie się do życia.

Jednym z głównych warunków wpływających na kształtowanie wewnętrznego "ja" jest pozycja, którą jednostka zajmuje w społeczeństwie. To jest jego status społeczny. Czasami pozycja ta jest przekazywana osobie już przy urodzeniu, a czasami jego osiągnięcie wynika z działań kierunkowych.

Rodzaje samoświadomości

W psychologii istnieją różne rodzaje wewnętrznego "ja" człowieka. Wśród nich są:

  1. Tożsamość publiczna. Występuje, gdy ludzie zaczynają rozumieć, jak inni patrzą na nich. Osobliwością tego typu samoświadomości jest to, że powstaje w sytuacjach, gdy jednostka znajduje się w centrum uwagi. Na przykład może rozmawiać z publicznością lub rozmawiać z grupą znajomych. Bardzo często publiczna samoświadomość zmusza osobę do przestrzegania norm społecznych. W końcu zrozumienie, że jesteś doceniany i obserwowany przez ciebie, prowadzi do tego, że wszyscy są grzeczni i kulturalni.
  2. Prywatna tożsamość. Ten rodzaj zrozumienia własnego "ja" powstaje, na przykład, gdy dana osoba widzi się w lustrze. Oznacza to, że pojawia się, gdy rozumiemy niektóre aspekty samego siebie.
  3. Moralna tożsamość. Okres formowania się tego rodzaju zrozumienia wewnętrznego człowieka "I" mija w młodym wieku. Małe dzieci przyjmują rodziców i nauczycieli jako wzór do naśladowania. Nastolatki zazwyczaj zwracają większą uwagę na swoje osobiste doświadczenia i słuchają tego, co mówi im ich wewnętrzny głos. Samoświadomość moralna pomaga człowiekowi w dążeniu do doskonałości. Jednocześnie jego siła woli i różne zdolności są rozwijane i wzmacniane. Poziom samoświadomości moralnej może nam wiele powiedzieć o osobie. W końcu te lub inne wartości przyczyniają się do zdefiniowania dalszej aktywności i rozwoju osobistego.

Struktura samoświadomości

Zrozumienie własnego "ja" osoby obejmuje 3 główne elementy. Wszystkie z nich mają działanie wzajemnie wpływające. Struktura tożsamości pozwala każdej osobie na śledzenie własnego stanu psycho-emocjonalnego w celu oceny ich działań w stosunku do innych ludzi i do siebie. Tak więc w psychologii rozważa się:

  1. "Jestem prawdziwy". Ten element jest reprezentacją, którą człowiek ma o sobie w chwili obecnej. Rola w samoświadomości osobowości "Jestem prawdziwy" pozwala osobie ocenić obiektywny obraz swojej pozycji. W tym przypadku osoba uważa się z kilku pozycji jednocześnie. I tylko na podstawie wszystkich ról społecznych należących do niego (syna, ojca, przyjaciela, pracownika) tworzy się pojedynczy obraz. Osoba mentalnie zadaje sobie pytanie, jakiego rodzaju jest rodzicem i pracownikiem oraz czy jest utalentowanym lub niekompetentnym przywódcą. Odpowiedzi na te pytania albo zadowolą jednostkę, albo go denerwują. Dzięki wyraźnemu niedopasowaniu takich obrazów do siebie, osoba doświadcza dodatkowych cierpień i doświadczeń. Zaczyna poważnie zastanawiać się nad swoim życiem.
  2. "Jestem doskonały". Jest to drugi element tożsamości własnej. W psychologii uważa się to za dowód wewnętrznych aspiracji do samodoskonalenia i ludzkich motywów. "Jestem doskonały" zawiera wszystkie marzenia, pragnienia i cele jednostki, które odnoszą się do jego życia w przyszłości. Korzystając z tego elementu samoświadomości, człowiek zaczyna rozumieć, czego potrzebuje, aby osiągnąć pożądany rezultat. Jaka jest wizja osoby w przyszłości, wskazuje na wiele jej cech. Poziom roszczeń osoby, jego pewność siebie, a także obecność ambicji bezpośrednio zależy od cech "Jestem idealny". Najczęściej ludzie nie doceniają osiągnięć, które już miały miejsce. W związku z tym wizja siebie w przyszłości jako osoby jest z reguły wyidealizowana. Możesz o niczym marzyć. I każdy wie, że robienie tego jest o wiele przyjemniejsze niż aktywne działanie, by zmienić istniejącą wewnętrzną rzeczywistość. Samoświadomość osoby jest wektorem, który prowadzi każdą osobę do zmiany.
  3. "Jestem przeszłością." W procesach tożsamości własnej ten element strukturalny jest najbardziej dramatyczny. W końcu ma bardzo silny wpływ na to, jak dana osoba zbuduje swoje życie. Zarządzanie własną świadomością jest możliwe. Jednak nikt nie może naprawić wszystkiego, co już się stało. Osoba z negatywną przeszłością lęka się aktywna w tej chwili. Wszystko, co robi, będzie wykonane z wielką starannością. Tak więc przeszłość jest nieocenionym doświadczeniem, które pomaga każdemu zrozumieć własne działania, a także orientować się w przyszłym życiu.

Wszystkie elementy opisane powyżej w koncepcji samoświadomości osoby tworzą pojedynczą strukturę, która jest integralnym systemem. Osoba, która nauczyła się doceniać jego teraźniejszość, z pewnością znacznie łatwiej zrealizuje swoje możliwości w przyszłości.

Funkcje samoświadomości

Dzięki wizji własnego "ja" człowiek jest w stanie samoregulować swoje zachowanie w społeczeństwie. Jest to najważniejsza funkcja samoświadomości. To ogół myśli o sobie prowadzi do tego, że jednostka rozwija właściwe zachowanie w oparciu o istniejące warunki. Jednocześnie funkcje samoświadomości pozwalają osobie zachować przestrzeń osobistą, czując się odpowiedzialną za przyjęte przez niego wartości społeczne.

Rozwój samoświadomości i kształtowanie osobowości pozwala jednostce na:

  1. Zmotywuj się do wykonywania określonej aktywności. Innymi słowy, osoba rozwija profesjonalną samoświadomość jednostki, która opiera się na osobistej ocenie własnych możliwości, a także na zrozumieniu obowiązków i praw.
  2. Aby stworzyć indywidualne podejście do wydarzeń i otaczających ludzi.
  3. Ciągle ulepszaj i rozwijaj. Wraz z upadkiem samoświadomości i poczucia własnej wartości, osoba ulega degradacji.

Wśród wielu funkcji wykonywanych przez wewnętrzną wizję ludzi z własnego "ja", są trzy główne. Rozważ je bardziej szczegółowo.

Formowanie osobowości

Każda osoba jest wyjątkowa na swój sposób. Pojawia się równocześnie z kilku pozycji, będąc osobą, osobą i przedmiotem działalności. Nie oznacza to wcale, że wszyscy będą mogli osiągnąć harmonijne współdziałanie wszystkich właściwości, cech i metod działania przez całe życie. Innymi słowy, nie wszyscy ludzie mogą stać się indywidualistami.

Rzeczywiście, samoświadomość i rozwój osobisty występuje na wszystkie sposoby. Jednocześnie nie każda osoba jest w stanie w pełni wykorzystać swój potencjał, osiągając najwyższe wyniki w jednej lub innej aktywności. Cierpi z tego i zawodowa tożsamość jednostki. Praca osoby w tym samym czasie staje się nieproduktywna i niekreatywna.

kobieta na tle malowane ręce

Aby rozwój indywidualności będzie musiał dokonać ogromnych wewnętrznych wysiłków. I tutaj nie można zrobić bez samoświadomości. Formacja osobowości zachodzi pod wpływem zdarzeń zachodzących wokół niej i pojawiających się doświadczeń. Warto jednak zauważyć, że testy te są korzystne dla danej osoby. Bez trudnych sytuacji i doświadczeń jej rozwój natychmiast ustałby.

Życie każdej osoby przebiega w taki sposób, że dobrowolnie lub nieświadomie uczy się czegoś nowego, a także podejmuje pewne wysiłki, aby zrealizować swoje marzenia i plany. A samoświadomość w tym odgrywa główną rolę.

Z reguły indywidualność nie jest tania dla nikogo. Ludzie są zmuszeni bronić go przed bliskimi ludźmi i kolegami, którzy czasami po prostu nie rozumieją pragnień, które powstały. Budowanie własnego, a nie jak jakiegokolwiek innego obrazu, pozwala tworzyć "Jestem pojęciem" samoświadomości jednostki. To właśnie decyduje o tym, jak dana osoba stanie się w przyszłości, a także dzięki której osiągnie swoje cele. A na to wszystko wpływa wysoki poziom samoświadomości.

Tworzenie samoobrony

Od najmłodszych lat dana osoba uczy się budować swoje zachowanie w taki sposób, aby zminimalizować negatywny wpływ, jaki mogą na niego wyrządzić inni ludzie. Wiadomo, że społeczeństwo negatywnie traktuje tych, którzy wyróżniają się z tłumu. Taka osoba ma własną opinię na temat pewnych rzeczy, które różnią się od ogólnie przyjętej. Czasami demonstruje nadzwyczajne cechy i umiejętności. Jest to bardzo nielubiane przez tych, którzy nie mają specjalnego poziomu inteligencji.

Bez tworzenia samoobrony funkcja samoświadomości nie mogła być uznana za kompletną. Istotnie, jednym z warunków dojrzewania osobowego jest wewnętrzne poczucie pokoju. Jak osiągnąć podobny wynik? Psycholodzy zalecają psychiczne wyobrażanie siebie w postaci gęstego balonu, do którego nikt nie może przylgnąć. Takie podejście sprawi, że dana osoba poczuje się szczęśliwa. W końcu, mentalnie, założy, że uzyskał wewnętrzne bezpieczeństwo.

Zachowanie samoregulacji

Tworzenie własnej tożsamości pozwala jej kontrolować wewnętrzne mechanizmy i doświadczenia. Jednocześnie możliwe jest, aby osoba poprawiła swój nastrój, a także zmieniła sposób myślenia lub przeorientowania uwagi na ten czy inny obiekt.

człowiek w pozycji lotosu

Nauka zarządzania swoim zachowaniem i dziecko, które wchodzi do społeczności. Stopniowo zdaje sobie sprawę, że jego działania są dobre, a co złe, jak może się zachowywać, a jak nie.

Osoba żyjąca w społeczeństwie, istnieje potrzeba przestrzegania zasad etykiety. Osoby muszą się do nich dostosować, słuchając własnej samoświadomości.

Często wdrożenie koniecznego działania jest obowiązkowe dla danej osoby. I w tym przypadku połączona jest samoregulacja zachowania. Wszakże wykonanie wszystkich działań jest możliwe tylko po otrzymaniu wewnętrznej zgody twojego "ja".

Poczucie własnej wartości

Poziom samoświadomości odgrywa ogromną rolę nie tylko w formacji, ale także w przyszłym życiu człowieka. Stopień sławy jednostki, jego pewność siebie, a także aktywność w poszukiwaniu nowych osiągnięć zależeć będą od tego, jakie są cele i plany jednostki.

Jest to również ważne w kształtowaniu samoświadomości i samooceny jednostki. Psychologia zauważa, że ​​te dwa pojęcia są ściśle ze sobą powiązane i wzajemnie na siebie wpływają.

Dlaczego niektórzy ludzie mają niskie poczucie własnej wartości, podczas gdy inni osiągają znaczny poziom? Wyjaśnienie tego leży w doświadczeniu, które osoba otrzymała w dzieciństwie i okresie dojrzewania. Samoocena zależy również od społeczeństwa, które otaczało jednostkę. Jeśli rodzice ciągle sprawiają, że małe dziecko czuje się winne, to jako osoba dorosła będzie stale demonstrował ściskanie. Strach przed złymi uczynkami, które mogą zawieść osoby bliskie mu, będzie obecny w jego duszy.

Ale nawet w przypadku, gdy rodzice zaspokajają kaprysy swoich potomków, osoba, która nie jest w stanie przyjąć nawet najmniejszych odmów, ożyje. Taka osoba przez długi czas pozostanie infantylizmem i uzależnieniem od innych.

Samoświadomość osoby bezpośrednio wpływa na samoocenę jednostki. Im bardziej jest pewny siebie, tym mniej społeczeństwo będzie mogło zaatakować jego życie i poprowadzić je.

Psycholodzy podkreślają, że ci, którzy są w stanie wziąć odpowiedzialność za osiągnięcie indywidualnych celów, będą musieli mieć odpowiednią samoocenę. Wszakże dobrze wiedząc o swoich słabościach i mocnych stronach, osoba nie będzie się angażować w samobiczowanie na żadnej drobnostce, pozwalając sprawom działać samodzielnie.

Zwiększona samoświadomość

Czasami wydaje się, że ludzie wokół niego obserwują jego działania, dyskutują o nich i czekają na to, co osoba zrobi w przyszłości. Jest to stan podwyższonej samoświadomości. Często stawia osobę w niezręcznej pozycji, a nawet bardzo Cię denerwuje. Oczywiście ludzie rzadko zwracają uwagę. Jednak to uczucie czasami staje się chroniczne.

człowiek nosi świat

Nieśmiała osoba ma bardziej wyraźny poziom prywatnej samoświadomości. Może to być zarówno zły znak, jak i dobry znak.

Ludzie z głębokim poczuciem własnego "ja" są bardziej świadomi swoich przekonań i uczuć. To prowadzi do tego, że konsekwentnie trzymają się wartości osobistych. I to jest pozytywna strona zwiększonej samoświadomości. Ale jednocześnie osoby wrażliwe częściej doświadczają różnych dolegliwości. Takie negatywne skutki dla zdrowia wynikają z ciągłego stresu i rosnącego niepokoju. Czasami ci ludzie mają wyraźne stany depresyjne.

Osoba publiczna, ale nieśmiała, ma bardziej rozwiniętą tożsamość społeczną. Uważa, że ​​inni ludzie często myślą o nim i martwi się, że mogą potępić jego wygląd lub jakiekolwiek działania. W rezultacie osoby wrażliwe starają się przestrzegać norm grupowych i starają się unikać sytuacji, w których będą wyglądać źle lub będą czuć się niekomfortowo.

Samoświadomość osobowości w psychologii jest tematem, który zwraca szczególną uwagę na siebie. Zrozumienie osoby z jego wewnętrznego "ja" wiąże się z jej rozwojem i formowaniem. Co więcej, nie tylko psychologowie studiują samoświadomość. Zainteresowany tym tematem i niektórymi gałęziami socjologii i pedagogiki. Samoświadomość jest również poruszana przez wielu współczesnych badaczy. To pozwala im dokonywać wielkich odkryć w różnych dziedzinach nauki.